Obecne samochody Formuły 1 to jednomiejscowe pojazdy wyścigowe o otwartym nadwoziu, kołach wystających poza profil kokpitu i skrzydłach (ang. wings) z przodu oraz z tyłu, budowane ściśle według regulacji FIA - w związku z czym ich budowa jest zbliżona.Koszt projektowania i budowy bolidu wymaga olbrzymich zasobów finansowych, przekraczających 100 milionów dolarów. Na rok 2007 budżet
stajni BMW Sauber wynosił 355 milionów dolarów. Wysokie funduszepochłania rozwój, badania i testy w tunelu aerodynamicznym. Silnik Silnik stanowi integralną część struktury bolidu, co oznacza, że z przodu jest do niego podłączony kokpit, a z tyłu skrzynia biegów z tylnym zawieszeniem i strukturą zderzeniową. Obecnie silniki o pojemności 2400 cm³ w układzie V8 zostały wprowadzone w sezonie 2006 zastępując jednostki V10 o pojemności 3000 cm³ (wprowadzone w 1995 r. kiedy to również zmniejszono pojemność z 3500 cm³ aby zwiększyć bezpieczeństwo kierowców). Moc silników wynosi ok. 750 KM
(stare jednostki V10 miały moc bliską 1000 KM, są to jednak dane
nieoficjalne - żaden z producentów nigdy nie określił dokładnej mocy
silnika). W sezonie 2006 obroty silników z łatwością przekraczały 21
tys. obr./min., obecnie ilość ta została ograniczona przez FIA do 19
tys. Silnik wydziela ok. 1758 kW ciepła, które musi być odprowadzone, do atmosfery, poprzez radiatory, umieszczone po bokach samochodu. Przez radiatory przepływa około 650 litrów powietrza na minutę, zakazane jest chłodzenie płynami. Obecnie dostarczaniem silników do Formuły 1 zajmują się głównie zespoły fabryczne: BMW, Renault, Ferrari, Toyota, Honda. Łącznie zaopatrują one 10 zespołów w stawce. Wyjątkiem jest zespół McLaren, który korzysta z silników firmy Mercedes-Benz HPE, powiązanej poprzez wspólnego właściciela - firmę DaimlerChrysler. FIA dążąc do spowolnienia bolidów od kilku sezonów wprowadza przepisy zwiększające żywotność silników. W sezonie 2004 dozwolona była wymiana silnika co każde Grand Prix,
ale obowiązywał zakaz zmieniania silnika w trakcie jednego weekendu
(obejmującego treningi, kwalifikacje i wyścig). Zgodnie ze zmianami
wprowadzonymi od sezonu 2005
jeden silnik jest stosowany przez co najmniej dwa kolejne Grand Prix. W
przypadku zmiany silnika w tym czasie pozycja startowa kierowcy zostaje
obniżona o 10 pozycji w stosunku do wyników kwalifikacji do danego
wyścigu. W sezonie 2007 przepisy zostały zmodyfikowane i zezwoliły na
używanie dowolnej liczby jednostek podczas dwóch pierwszych treningów
przed wyścigiem bez konsekwencji. Nie może jednak zostać użyta
jednostka wykorzystywana w Grand Prix. Z końcem sezonu 2006 FIA poddała silniki homologacji i od tej pory
mogą być w nich dokonywany jedynie nieznaczne modyfikacje. Tzw.
"zamrożenie silników" ma trwać nawet do 2017 r. Skrzynia biegów
Samochody Formuły 1 używają półautomatycznych, sekwencyjnych skrzyń biegów
z maksymalnie siedmioma biegami do przodu i jednym do tyłu
(obowiązkowym). Kierowca daje sygnał zmiany biegów używając łopatek
umieszczonych za kierownicą. Dzięki takiemu rozwiązaniu kierowca ma
możliwość zmiany biegów bez odrywania rąk od kierownicy.
System elektryczno-hydrauliczny umożliwia zmianę biegów nawet w ciągu kilkudziesięciu milisekund,
co jest rozwiązaniem dużo wydajniejszym niż w konwencjonalnych
przekładniach. W samochodach osobowych najszybsi zmieniają bieg w około
pół sekundy.
Od sezonu 2008 wprowadzony został przepis, który wymusił na
producentach zwiększenie niezawodności skrzyni biegów. Zgodnie z nim
skrzynia musi wytrzymać trzy wyścigi Grand Prix.
Aerodynamika [edytuj]
Aerodynamika samochodów jest projektowana tak, aby uzyskać jak
najlepszy docisk do podłoża (zmniejsza poślizg kół i zwiększa
efektywność transmisji mocy z kół na podłoże) przy jak najmniejszej
utracie na prędkości i przyspieszenia. Każda część nadwozia jest
projektowana właśnie z tą myślą.
Dobrze ustawiona aerodynamika może mieć większe znaczenie niż opony,
wg ekspertów aż 80% przyczepności pochodzi z aerodynamiki, a tylko 20%
z opon. Sekretem dobrego ustawienia jest kompromis pomiędzy jak
największą siłą docisku i jak najmniejszym oporem. Najłatwiejszym i
najszybszym sposobem regulacji jest ustawianie kąta w przednich i
tylnych skrzydłach, które są dosyć długo już stosowanym elementem
aerodynamicznym, generującym spory udział w oddziaływaniu
powierzchnia-bolid. Wbrew pozorom, największy udział w docisku bolidu
do podłoża (40%) ma tak zwany dyfuzor, który znajduje się pod bolidem.
Część ta, wręcz przysysa bolid do nawierzchni toru dzięki tak zwanemu
efektowi przyziemnemu. Odkrycie tego efektu miało miejsce w Formule 1
właśnie (przez przypadek) i dało początek całej "erze efektu
przyziemnego". Obecnie, jednym z najbardziej nurtujących problemów jest
uporządkowanie przepływu powietrza wokół kół. Rozmaite drobne elementy
aerodynamiczne (skrzydełka, płaty, kominy) umieszczane są na przednim
skrzydle i osłonach chłodnic aby zniwelować negatywny wpływ kół na
przepływ powietrza.
Aerodynamika jest jednym z najważniejszych elementów przy
projektowaniu samochodu Formuły 1. Chociaż niektóre zespoły coraz
częściej do rozwoju aerodynamiki stosują potężne komputery, w
dzisiejszych czasach jej rozwój wciąż nie jest praktycznie możliwy bez
specjalnych tuneli aerodynamicznych.
W tunelach testuje się nie tylko nowe elementy nadwozia, ale także
np. wpływ zmiennych podmuchów wiatru na stabilność samochodu. Tunel
zespołu Williams, który wyposażony jest w 60-tonowy wiatrak i silnik o mocy 4000 KM, jest w stanie symulować huragany.
Osiągi
Dzięki coraz bardziej rozwiniętej technologii, bolidy Formuły 1 osiągają oszałamiające szybkości i przyspieszenie.
W trakcie demonstracji na torze Silverstone w Wielkiej Brytanii, kierowca McLarena, David Coulthard startując siedemdziesiąt sekund po parze dwóch zwykłych samochodów marki Mercedes-Benz
ze startu stojącego, był w stanie bez trudu wyprzedzić je przed linią
mety już w pierwszym okrążeniu. Przejazd całego okrążenia na torze Silverstone zajmuje nie więcej niż 3 minuty. [1]
Większość współczesnych bolidów ma następujące osiągi:
- 0-96 km/h (0-60 mil/h) w 2,6 sek.
- 0-160 km/h (0-100 mil/h) w 3,6 sek.
Aby zredukować szybkość i zwiększyć bezpieczeństwo kierowców, FIA
wprowadziła przepis dla konstruktorów, który ograniczył użycie
komputerów do kontroli pracy silnika. Mimo wprowadzenia zmian,
konstruktorzy dalej poprawiają osiągi swoich samochodów, zwiększając
moc silników i efektywność aerodynamiki. Nowe przepisy na sezon 2005
zredukowały siłę docisku o ok. 25%, z czego prawie wszystko odzyskano.
| 
